UV ışığı DNA'da dimerler bırakır. Arayıcılar (XPC) iplik boyunca yürür. Biri durunca bir doğrulayıcı (TFIIH) noktayı adım adım kontrol eder; her adım ATP yakar. Gerçek hasar geçer ve kesilip çıkarılır. Sağlam nokta geçememeli; yine de geçerse hücre sağlam DNA'yı keser. Doğru onarım başına harcanan enerji, sahibi bulmanın bedelidir.
Onaran bir hücrede Time-Gel saat kayması (uygulama notundaki tahmin). Ölçülebilecek her şeyin çok altında. Bu simülatör Time-Gel'i sınamaz.
Onarımın ürettiği entropi: σ ≈ rATP·|ΔGATP|/T. 37 °C'de bir ATP ≈ 20 kBT; burada her ATP yaklaşık 20 kB entropi ekler.
Burada seçim olan. f = 0,2 hatalar görünsün diye seçildi; gerçek NER ayırt etmesi çok daha keskindir. Adımlar ve süreler sıkıştırıldı. Önemli olan sonucun biçimi: enerji yoksa (g = 0) fazladan kontrol hiçbir şey kazandırmaz; enerjili her adım hatayı fg kadar çarparak düşürür. Kinetik düzeltme okuması (Hopfield 1974, Ninio 1975; NER için Reardon ve Sancar 2003) aynı sonuçları Time-Gel olmadan da öngörür. Makale: Information Looking for Its Owner in DNA Repair v1.0 (İngilizce).
Model çıktısıdır, deney kanıtı değildir. Bu sayfa Aziz Sancar'ın ya da laboratuvarının görüşünü yansıtmaz.